İnsan Pazarı Şiiri - Bahtiyar Cm

Sahneler kurulmuş, roller çoktan dağıtılmış.

Biz bu oyunun en saf oyuncuları değil,

En çok yorulan işçileriydik.

Elimizde bir avuç sevgi,

Cebimizde kırık bir saygı,

Çıktık insan pazarına.

Kalbimizi tezgâha koyduk.

Dediler ki,

Burada en çok seven kazanır.

Meğer bu pazarda

En pahalı tezgâhın adı vicdanmış.

Biz sevdikçe küçüldük bazılarının gözünde.

Değer verdikçe değersizliğin kuyusuna itildik.

Bir yüreği yeşertmek için

Ömrümüzü yağmur yaptık.

Ama o çiçek,

Kendisini ezen ayakların peşinden yürüdü.

Ne garip.

Nezaketten kaçanlar,

Hoyratlığın gölgesine sığındı.

Bir küfrü sevda sandılar.

Bir yarayı kader.

Kıranı alkışladılar,

Onaranı unuttular.

Söyle dünya,

Hangi terazinde tartılıyor insan?

İyi olmak neden hep eksik yazılıyor?

Gece başını yastığa koyarken,

Kimseyi incitmemiş olmanın huzuruyla uyuyanlar,

Neden hep yalnız?

Biz sevgiyi emanet bildik.

Sesimizi bile incitmesin diye tartarak konuştuk.

Onlarsa kalplerini,

Kendilerini yaralayan ellere teslim etti.

Demek ki bu pazarda

Merhametin alıcısı yokmuş.

Sesimi gecenin avlusuna bırakıyorum.

Duvarlar değil,

İnsanların suskunluğu yankılıyor çığlığımı.

Bir yanda sevgiyi omzunda taşıyanlar,

Bir yanda sevgiyi güç gösterisine çevirenler.

Adaletini seveyim dünya.

Terazin buysa,

Biz yanlış tarafta değiliz.

Yanlış olan kefe bu.

Maskeler çoğaldıkça

Yüzler eksildi.

İnsanlar dillerinde iyiliği arıyor,

Kalplerinde karanlığı büyütüyor.

Biz göğsü açık,

Kalbi çıplak yürüdük.

En derin yarayı da

En güvendiğimiz yerden aldık.

Soruyorum şimdi kendime.

Sevdiğim için pişman mıyım?

Hayır.

İnsan kaldığım için

Hiç pişman değilim.

Varsın tarih bizi yazmasın.

Varsın alkış kötülüğün olsun.

Biz,

Değerimizi bilmeyenlerin pazarından

Kalbimizi alıp çıktık.

Çünkü hiçbir kazanç,

İnsanlığını kaybetmeye değmez.

Hepsi bu.