İki Aşkın Arasında
Züleyha’nın Yusuf’a,
Yusuf’un ise sadece Yaradan’a...
İki ayrı dünya, tek bir sabır sancısı.
O, aşkını bir kuyunun karanlığına fısıldadı;
Ben ise sevdamı, kimsenin uğramadığı o ıssız köşelerde sakladım.
Yusuf, bakışlarını dünyadan çevirip tek bir makama bağladığında,
Züleyha’nın kalbi, o bakışlarda kendi sonunu arıyordu.
İşte bizim hikayemiz de tam burada düğümleniyor;
Senin "yok" dediğin yerde,
Benim "var" diye direttiğim o derin sızıda.
Yıllarca gece başucumda Seni sordum;
Züleyha’nın her gün, herkese sorduğu o Yusuf’u gibi...
Her sokağa, her rüzgâra, her gelen güne ismini fısıldadım.
Duymadın.
Görmedin.
Duvarlara, rüzgâra, hatta kendi içimdeki o bitmek bilmeyen yola...
Bir gün çıkıp gelirsin diye,
yüreğimi mezar taşı değil, bir dua gibi avuçlarımda taşıdım.
Ben her gün biraz daha eksildim,
seni ararken kendi benliğimden vazgeçtim.
Söyle şimdi;
Züleyha’nın Yusuf’a olanı mı daha ağır,
yoksa benim seni görmediğin yerlerde,
görmediğin kadar sevmem mi?
İnsan, acısını en çok, sessizliğin sesinde duyar.
Ben, kendi Yusuf’umu ararken,
senin hiç bilmediğin o aşk makamında,
kimsesiz kaldım.
🖋️💙💙 YK
Yeliz korkutan
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 23:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!