Iı. Menzil Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Dünya artık göz bebeklerime sığmıyor, taştı,
O dar kavis şimdi sokaklara vuran sert bir kavis.
Mermer hâlâ soğuk ama altındaki toprak çağırıyor,
Sesim değince tavan yükselmiyor; ben tavanı zorluyorum.

Dışarısı artık camın ardındaki fısıltı değil,
Gövdemi sarsan o uğultulu, çıplak meydan.
Evin sağlamlığı babamın omzunda bir zırhtı eskiden,
Şimdi kendi omuzlarımda taşıdığım o ağır gökyüzü.

Güneş beşiğime düşen sönük bir gölgeydi, hatırlarım,
Şimdi alnımda yanan, her akşam sokağa kaçan bir yangın.
Odalar dar geliyor, duvarlar bende dinlenmiyor artık,
İçimdeki gürültü evin o şenlikli sessizliğini dövüyor.