I. Menzil Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Dünya, küçücük göz bebeklerimin sığdığı o dar kavis,
Üzerime eğilen yüzler; göğü tutan devasa burçlar.
Mermer, çıplak tenimde eriyen bir buz parçası,
Ben gülünce evin betonu damarlarımda atar.

Dışarıda ayaz; camın ardında boğulan bir fısıltı,
İçeride vatanım; annemin kokusundan örülü atlas.
Eşyalar bende can bulur, bende ölür her akşam,
Tavan, uykumun derinliği kadar yüksek ve uçsuz.

Güneş dediğin, beşiğime düşen sönük bir gölge,
Asıl şafak, gözlerimi açtığım o gürültülü şenlik.
Çatı değil, babamın soluğudur beni koruyan zırh;
Ben varsam ayakta bu duvarlar, ben yoksam kimsesiz.