Dünya, küçücük göz bebeklerimin sığdığı o dar kavis,
Üzerime eğilen yüzler; göğü tutan devasa burçlar.
Mermer, çıplak tenimde eriyen bir buz parçası,
Ben gülünce evin betonu damarlarımda atar.
Dışarıda ayaz; camın ardında boğulan bir fısıltı,
İçeride vatanım; annemin kokusundan örülü atlas.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta