Hoşçakalın Yankısı Şiiri - Umut Ilgın

Bir kahvenin hatırı kırk yılsa eğer,
Bir "Hoşçakal"ın yankısı kaç asırdı?
Senden kalan o amansız keder,
Benim payıma düşen en ağır sırdı.
​Hüzzam makamında çalıyor yalnızlığım,
Sessizce dökülüyor içimin perdeleri.
Kızkulesi avlusunda vuruldu hayallerim,
Dalgaların sesinde yitirdim kendimi...
​Yedi tepesinden aşkımı haykırırdım,
Bir ıssızlık çökerdi İstanbul’un manzarasına.
Gülüşüm ıslanırdı ardından, mahkûm bir çehre
Ve zincirlenip kalırdım yokluğuna.
​Yoruldum bu sürgünden, bu yorgun seferden,
En çok da gözlerinde dinlenmeyi özlerdim.
Bir sığınaktı bakışların her şeyden öte,
Ve ben seninle başlar, seninle biterdim.
​Geç fark ettim yüreğimin katilini,
Anladım ki kaderim bana baştan ayanmış.
Mutluluğunda gizlemişsin kıyametimi,
Kırık dökük bir elveda senden kalanmış.
​Ve ben avazım çıktığı kadar duydum o hoşçakal'ı,
Gök yarıldı, sensizlik ruhumu sardı.