Aşk Olsun Adımız Şiiri - Umut Ilgın

Severdik onunla sevmeyi,
Kafamızda ışıklar yanardı, alırdık kalemi kağıdı,
Başlardık yazmaya gündoğarken, seviyor sevmiyor seviyor sevmiyor,
Papatyaların yapraklarında düşlerimize sığınırdık.
​Gülüşünün kılıçtan daha can alıcı olduğunu anlatırdım,
Saplardı göğsüme acımazdı, acıtmazdı hiç.
Bazen de boğaza tünerdik, kenetlenirdi ellerimiz,
Gözlerimiz hafif baygın, meşrebine yandığım.
​Hangi bankta, kimin adını yazacağız,
Hangi ağaca çaput bağlayacağız en yeşilinden, belirsiz.
Zat-ı şahaneleri hava güzel derdi, atlardık vapura doğru Üsküdar,
Manzara muazzam, biraz İstanbul daha çok da O.
​Toplardık efkarlarımızı, yakardık sigaraları, sonra püff,
Açık güvertede, fikirlerimiz çatışırken duyardık çaycıyı.
Salep içerken O'nun dudaklarında alırdım tarçının tadını,
Sonra kırardık prangalarımızı, asardık martıların kanatlarına.
​Kâh aşk kokardı teninden, kâh sevda bakardı gözlerinden,
Aniden dikilirdi ayağa, hüzne dalardı akabinde.
Yalap çalap, kalk derdi kalk, yaklaştık ayrılık iskelesine,
Kayardı avuçlarımdan elleri, O giderdi ben bakardım.
​Velhasıl, hoşçakaldan payıma hoşluğu kalırdı,
Gecesinde gökyüzünde kesişirdi savruluşlarımız.
O dökerdi sızılarını, bense karanlığa saklardım yaşlarımı,
Segâh makamında sınanırdı yâr oluşlarımız.
​Senli rüyalarım olsun der, bensiz bırakmazdı yangınlarını,
Benimse onsuz haykırışlarım olurdu, iskele günleri.
Gönlünü sevdiğim, demezdi hiç özlediğini, kapatırdı gözlerini, utanırdı,
Bana düşerdi özlemi ipe çekip ve silmek, yorgunluğa dair izleri.
​Bir de çok severdi Nâzım'ı Piraye'yi, laf söyletmezdi hiç,
Arada söylenirdi ne sen Nâzımsın, ne de ben Piraye,
Ne sen şairsin, ne de ben şiir, biziz biz yegâne ikimiz,
Adımızsa aşk...