Sen,
bir zaman cennetten kovulmamın bahanesiydin;
Havva anlar beni.
Dokunmayın,
Tükendi kalemimin gözyaşları,
Romanımın feryadı,
Suskunluğumun çığlıkları,
Sarılmayın,
Bir ses duydum, ezelden gelirdi,
Zaman sustu, gönlüm delirdi.
Bir damla nur, âleme erdi,
Kader yazıldı, kalem eğildi.
O an bitti, ama ben hâlâ içindeyim.
Sen gittin, rüzgârın bile yüzü bana kaldı.
Bir gülüşün kıyısında tutuyorum kendimi, su gibi akıp giden zamana inat.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!