Bir Milletin Yankısı Şiiri - Eyüp Beyhan

Ben inancımın savaşçısıyım.
Omzumda çağların yükü,
gözlerimde yarının ışığı.
Mâzi emanettir bana;
istikbal, alnıma yazılmış bir ahittir.

Sakın ha sakın,
beni korkuyla sınama.

Zindanlarda, daracık pencerede,
her gün güneş doğarken selamladım,
batarken vedalaştım.
Günahsız ve hükümsüz, dar ağacında sallandım.

Ben sabrı taşta filizlendirdim,
hikmet merhem oldu yaralarıma.
Bir avuç hakikat uğruna
bir ömrü ateşe vermeyi göze almışım.

Beni duran suya değil, akan suya sor.
Kızılırmak’a sor, Dicle’ye sor, Fırat’a sor;
tepeler değil, yüce dağlar söylesin beni.
Cilo’ya, Süphan’a, Ağrı’ya sor.
Ulu rüzgâr anlatsın yol arkadaşlığımı;
Cudi söylesin suskunluğumu.
Nûh’un gemisi bilir
hangi tufanlardan geçtiğimi.
Beni tandır başındaki analara sor,
alın teriyle yoğrulan ekmeğe sor.

Dağlar kadar suskunum,
ırmaklar kadar inatçı.
Kök salmışım ezelden,
toprağın hafızasında.
Göğsümde ezanın kadim yankısı,
avuçlarımda alın terinin bereketi.
Ne fırtına söker kökümü,
ne karanlık örter yüzümü.
Ben, secdesiyle doğrulan toprağın
adını unutmayan evladıyım.

Öfkenin değil, iradenin ribâtındayım.
Kalemim kin değil, hakikattir;
zırhım demir değil, teslimiyettir.
Düşsem de istikametimi yitirmem,
yorulsam da sancağımı yere düşürmem.

Çünkü ben,
göğe emanet edilmiş bir secdenin,
yere emanet edilmiş bir vicdanın
savaşçısıyım.
Emaneti omzunda taşıyan bir milletin sesiyim.
(E.B/2026)