Ankara Şiiri - Eyüp Beyhan

Ankara..Angara...

Bozkırın kalbinde vakur bir sükût gibi,
Taşında Selçuklu, ruhunda devlet gizli;
Rüzgârı maziden esen bir dua gibi,
Ulu devletin başkenti, her adımda belli.

Hacı Bayram Camii avlusunda zaman yavaşlar,
Yanı başında Augustus Tapınağı susar;
Geçmiş, ince bir hatıra gibi dolaşırken,
Şehir kendini yeniden kurar.

Taceddin Dergâhı’nın ufkunda ebedî bir sabah,
Bir milletin kalbi orada çarpar hâlâ;
Yazıldı, okunur İstiklâl Marşı daima,
Maziden istikbâle uzanan bu dava.

Kale burcunda yüzyıllar nöbette durur,
Hamamönü’nde hatıralar ince ince;
Gölgesinde geçmiş, ışığında yarın kurur,
Muzaffer bir millet destanları nice nice.

Mefkure derin, Beştepe Külliyesi’nde devlet yürür,
Dört minare, kubbeler sessizce göğe uzanır,
Kütüphanesinde zaman düşünceye dönüşür,
İlmin ışığında istikbale daima emin adımlarla yürür.

Kocatepe’de akşam ezanı vaktiyle iner şehre,
Bir sükût dalga dalga yayılır semtlere,
Maltepe’de su sesinde yorgun gün çözülürken,
Zaman, ince bir hatıra gibi süzülür derinlere.

Kızılay’dan Tandoğan’a meydan kendiyle konuşur,
Kalabalık içinde yalnızlık bir an durur,
Cebeci yokuşunda alın teri ağır ağır akarken,
Bir ömür sabırla şehri Ankara'ya tutunur.

Balgat yerinde toprağın eski sesi saklıdır,
Çukurambar’da göğe doğru yeni gökdelenler,
Bir yanda geçmişin izleri, bir yanda yarın kurulur,
Hani Angara o eski evlerini nerede saklıdır.

Poyraz eser Ankara’da, ayaz içe işler,
Üşür insan, lakin yüreği başka bir ateşlidir,
Bu soğuk, bir dirilişin sessiz imtihanı gibi,
Her nefeste bir irade, bir sebat yeşerir.

Terminalde yolların kesiştiği bir vakit durur,
Raylarda bekleyiş, derin bir hasret kurur;
Metro istasyonunda kalabalık akar giderken,
Şehir, her gidişte yeniden kendini bulur.

Ankara ey Ankara,
Hey Angara…
Ağlayanın da gülenin de durağısın pekâlâ,
Ayazında üşüse de insan bu kadar,
Ey vakur başkent… sen bir sevdasın hâlâ.
(E.B/2025)