Azizye Çay Evi Şiiri - Eyüp Beyhan

Aziziye Çay Evi;
mekânım, kültürüm, medeniyetim;
şehrim, mahallem,
düşüncem, şiirim, sazım, sözüm;
kelâmım, kalemim…

Aziziye Çay Evi mekânım.
Çay kokulu mekânım.

Demetevler'in kalbinde sessiz bir duraktır,
Bir yanı ezan sesi, bir yanı çay kokusudur.
Ortada bir kestane ağacı, sarmaşıklarla çevrili,
Gölgesinde nice dostluk büyür, nice söz olgunlaşır.
Karşıda Aziziye Camii çağırır vakit vakit,
Namazla bölünür sohbet, dua ile tamamlanır.
Burası çaydan öte bir yerdir;
Mahallenin hafızası, gönüllerin durağıdır.

Enver Abi'nin elinde demlenir Ankara'nın en güzel çayı,
Tavşan kanı bir bardakta muhabbetin rengi görünür.
Sabah işçiler uğrar, poğaçasını alır, nasibini içer,
Akşama doğru fikirler gelir, şiirler gelir, kitaplar açılır.
Kimi gündemi konuşur, kimi hayatı,
Kimi bir mısranın peşinde dolaşır uzun uzun.
Ne gürültüye izin vardır burada ne boş lakırdıya;
Edep kapıdan girer, herkes onu takip eder.

Karşısında okullar vardır, teneffüs vakti şenlenir sokak,
Çocuk sesleri karışır çayın dumanına, kuş cıvıltılarına.
Sarmaşıklara konan serçeler görünmez bir saz heyeti gibi,
Sabahın sessizliğine ince nağmeler bırakır usulca.
Sonbaharda kestaneler düşer toprağa birer birer,
Kışın ayak seslerini haber verir mahalleye.
Enver Abi'nin çayı da vakit bilmez ihmali sevmez;
Çaydanlıkta bekletmez demi, eksilse de eksilmese de tazeler.
Çünkü bilir ki muhabbetin hakkı,
Taze çayla, temiz gönülle verilir.

Kışın soba başında, yazın kestanenin dibinde,
Şehirden yorulan ruhlar burada kendini bulur.
Ramazan gecelerinde sahura kadar ışığı yanar,
Çay buharına karışır hatıralar, dualar, özlemler.
Modern zamanın ruhsuz kalabalıklarına benzemez burası;
Ne kahve zinciridir ne gelip geçici bir heves.
Burası Aziziye Çay Evi,
Burası gönül evidir.
Kültürümüzün sıcak nefesi,
Medeniyetimizin yaşayan son ocaklarından biridir.
(E.B/2025)