Balkon;
evin köşkü,
göğün eşiği.
Sofraya önce gökyüzü iner.
Şafak
ilk bu eşiğe düşer.
İğde kokar.
Asmalar gölge örer.
Nar çiçekleri;
yazın alnındaki al.
Serçeler,
şafağı burada karşılar.
Akşam iner.
Rüzgâr efil efil uğrar;
günün yükünü alır.
Çay demlenir;
söz demlenir.
Ezan,
akşamı usulca toplar.
Ay, balkona misafir olur.
Çocuklar
yıldız saya saya büyür.
Kerpiç sustu.
Beton yükseldi.
Gökyüzü değişmedi.
Balkon,
yüzünü gökten çevirmedi.
Bizim balkonlarda
ölüm değil, ömür büyür.
Bir yastık,
bir yaz gecesi;
gerisini yıldızlar söyler.
Cırcır böcekleri;
gecenin korosu.
Bir yastık yeter;
gökyüzü üstümüzü örter.
Yaz gecesi…
Bir balkon.
Gökyüzü siyah çadır;
yıldızlar kandil.
İnsan,
göğe en çok
balkonlarda yaklaşır.
(E.B/2026)
Kayıt Tarihi : 14.07.2026 06:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı mekânlar yalnızca taş ve ahşaptan ibaret değildir. Hayatı, bir kültürü ve bir hatırayı taşır. Anadolu köy evlerinin balkonları da böyledir. Şafak ilk oraya düşer, akşam en son oradan çekilir. Çay orada demlenir, söz orada olgunlaşır, çocuklar yıldızları orada sayar, yaşlılar ömürlerini orada tartar. Bu şiir, değişen mimariye rağmen değişmeyen gökyüzünü ve insanın tabiatla kurduğu kadim bağı anlatma arayışının ürünüdür. Balkon, burada yalnız bir yapı unsuru değil; evin göğe açılan yüzü, hafızanın ve huzurun mekânıdır. 2026 yılının Temmuz ayında, köy evimizin balkonunda geçen bir haftanın sessizliği bu şiire dönüştü. Şafağı orada karşıladık, akşamı orada uğurladık; çayımızı içtik, sohbetimizi ettik, yıldızların altında uyuduk. Bu şiir, o günlerin gökyüzüne emanet edilmiş hatırasıdır. #EyüpBeyhan
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!