Sessizce değdin yüreğime
Ve gittin
Oysa bulutlar güzeldi varlığınla
Deniz daha mavi
Güneş daha sıcak
Ben daha mutlu...
Belki uzak bir kentten seslenirim sana
Şarkılar bizi söylemez artık
Gözlerimizdeki yıldızlar kayar birer birer
Tutulan dilekler gerçekleşmez asla belki de.
Boş kalmış bir oda kadar solgunum
Eteğimizde sararmış yapraklar,
Dudağımızda bir ağıt...
Ölmüşüz.
Ağlayanımız bile yok artık...
Oysa kahırdan çırpınıyor yurdum,
Oysa boğazımıza kadar pislik içerisindeyiz.
Gidiyorum ben, boş ver
Bırak sessizliğimizde boğulayım
Birazcık nefes olacaktık ya birbirimize,
Boş ver, hayat böyle zaten...
Ne aşklar ısıtır buz tutmuş ellerimizi,
Ne bir ses değer yüreklerimize...
Başlayacaksak hayata
Önce gözlerimizde başlamalıyız.
Göğe bakmalıyız
Bulutlara akmalıyız sonra
Gökkuşağının tüm renkleriyle
Yüreklerimizi boyamalıyız.
Kime çarpsam
diğer yüzü bulutlanıyor
Derdimi kime haykırsam
Tuz basılıyor yaralarıma
Susmaların ötesinde
Yarınlarında yaşanmamışlıkların
Nedense bir gül düşüyor gönlüme,
Ah ediyorum, sensiz başlayan her güne...
Bitecek biliyorum bu kalp ağrısı,
Yazacak kalemim bir gün huzuru...
Dönmeni de beklemiyorum artık zaten...
Geldin mi hiç bana, söyle
Asi bir kırlangıcım sevgilim
Uymuyorum bu kez ritüellere
Göç kervanından ayrılıyorum
Ve gitmiyorum artık
Uzak ülkelere
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!