Bir aşka,
Bir de hayata borçlandım bu kez...
Hayata borcumu öderim de,
Seni sevmenin diyetini,
Mutlaka kendime ödeteceğim.
Kimsecikler kalmadı oğul
Bu kent kimsesiz şimdi
Bir sen, bir ben, bir de kardeşin
Sonbahar kapımıza dayandı
Düşlerimiz bir bir karaya vuruyor belki de
sen de gideceksin
Berkin, üşüme oğlum
Bak, üzerini güneşle örttük
Hem yıldızları da toplayıp getirdik
Karanlıklarda kalmayasın diye
Bak, bu toprak
Ne güzel kokuyor, değil mi?
Yüreğimde cumhuriyetini ilan etmiş tek ülkeydin
Faşist bir darbeyle devrilene kadar...
Artık sınırlarımda müfrezeler nöbet tutuyor
Aşk girmesin diye içeriye tekrar...
Bir dalga bile olabilirdim oysa,
Anlamadı deniz…
“Bir şeyin farkında olmanı isterdim” dedi
“Ben ne kadar maviysem,
Sen de o kadar yalnızsın artık…”
Deniz suskundu.
Martı durgun...
Dalgalandı yavaştan...
Gülümsedi martı...
Kanatlarıyla sıkıca sarıldı denize...
O'ndan gelen her şey kabulüydü.
Deseydim sana
Ruhuma dokunma diye...
Tutma ellerimden, yanarsın.
Bir alev topu olur bedenin
Yandığınla kalırsın.
Sessizce değdin yüreğime
Ve gittin
Oysa bulutlar güzeldi varlığınla
Deniz daha mavi
Güneş daha sıcak
Ben daha mutlu...
Belki uzak bir kentten seslenirim sana
Şarkılar bizi söylemez artık
Gözlerimizdeki yıldızlar kayar birer birer
Tutulan dilekler gerçekleşmez asla belki de.
Boş kalmış bir oda kadar solgunum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!