önce kendinden başlar
durgun suya atılan taş
ve halkalanan dalgalar
başlangıçta bir nokta
büyüdükçe büyüyen o çember
dalgalarla benzeşen
çerçevesi kırık bir pencere
karşısında yorgun bir gökyüzü
renklerini yitirmiş doğa
eksik bir şeyler var
kendi şiirini arıyor manzara
şiirlerden dilek tuttum umutsuz
onlar da bana karşılar kmbugün
bilmiyorlar mı çöküşte gönlüm
bir yudum sevgiye muhtacım bugün
koşar adım gittim onlara
şimdiki aklım olsa,
daha az yer verirdim
hayatımda duygusallığa...
ya da tam tersi;
her şey mümkün olurdu belki de.
aşka hiç meyletmezdim örneğin;
Elli yıl önce hiç aklıma gelir miydi
Sana şiir yazacağım? Senin de gelmemiştir,
İnanıyorum.
Annem ne çok kızardı bana
Ziyan ettim diye divitin parçalarını.
içime sığmayan bir sevgiydin
uzaklaştıkça yakınlaşan
kaçtıkça kovalayan
önceleri sadece hayranlıktı
bana önem veren birine duyulan
hava kurşun gibi dokundukça yüreğime
feryat figan arşa çıkıyor isyanım
gökkubbenin altında ezilmekteyim
başa dönmek olanak dışı
anlamını yitirdi şikayetler
pembe çiçekli
sardunyaların kuşattığı
patika değildi
seninle hayal edilen
buluşma noktası
hanımeli çiçeklerinin
gökkuşağını severdim
renklerini sayardım çoğu zaman
çocukluğum gibiydiler
ne tasaları olurdu
ne keder uğrardı yanlarına
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!