Bir aşka düştüm,
Ucu bucağı görünmez bir deryanın ortasında,
Ne kıyı var ne liman, sadece o beyaz sessizlik...
Bir büyük sevdanın, yorgunuyum ben.
Gönül defterime, adını yazdım,
Hasretinle her gün, mezarı kazdım.
Kendi kaderimi, elimle bozdum,
Bir büyük sevdanın, yorgunuyum ben,
Birdir...
Lisanlar değişir, özümüz birdir,
Şu fani dünyada sözümüz birdir.
Karanlık ufkumuz, gözümüz birdir,
Hakikat yolunda izimiz birdir.
Vakit o dar vakittir, hasretin bittiği an,
Gönül kapılarını aralar kutsal zaman.
Arşın sessiz katında diz çökerken her aman,
Sükûtun sofrasında bir dua bekler bizi,
Zamanın nehrinde bir ada o,
ne akıntıyla savrulan bir dal parçası,
ne de kıyıya tutunmaya çalışan köksüz bir saz.
O, suyun sesini dinleyen sessiz bir taş,
kendi derinliğinde kâinatı ağırlayan.
Bir gün.
Sessizce süzülür zamanın seli,
Bir ömür tükenir rüzgâr misali.
Gönülde açılır aşkın minvali,
Ufukta bir liman buluruz bir gün.
Bir gün dünya durursa
kimse saati suçlamasın.
Zaman zaten hep biraz yorgundu
insanların aceleciliğinden.
Bir Kedi Sükûneti ve Beton yığını...
Beton. Yine beton. Ufka kadar gri bir yorgan.
Gökdelenler, sivri dişli devler, bulutlara değil,
hırslarımıza uzanır, daha yükseğe, hep daha yükseğe.
Karanlık çökerken sustu heceler,
Yakardı bağrımı yanık geceler.
Ömrümden çaldılar bitmez secdeler,
Bu gamın içinde ömür kalasın.
Gönül deryasına, usulca daldım,
Hayalden bir demet, çiçeği aldım,
Senin olmadığın, yerlerde kaldım,
Hasretin mührüyle, bir şiir yazdım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!