Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Çalıyordu trampetlerini,
Birden geceden başladı sancısı,
Geçiyor sandım
Diş minesinden iş makinası,
Koptu ödüm kuş gibi
Sardı çekim kaygısı.

Diş işlerim iç işlerim oldu,
iç işlerim iş işlerim oldu.
İş işlerim çekişlerim oldu,
çekişlerim tren yolu oldu.

Köprüler yokuşlarım oldu,

Aslen Diyarbakırlı Ramazan Hocam,
Hakk'tan başka söylemedin ki kelam.
Hallac'ım gibi yürekte tutamadın aşkını,
İmansız bıçak mı kırdı canını Ramazan?

Gönül pencerenin perdesi kalkmıştı.

Entellektüel olacağım diyerek,
Kasma sen kendini bu kadar.
Herkes doğalığı sever unutma,
Doğallığın içinde çok fazla da
Entellektüellik,güzellik de var.

Dokuz köyden kovulmamak
İçin değil yalan söylemeyişim,
O dokuz köyden de kovulmak
İstemiştim ben inan ki azizim
Ve o dokuz köy yalancı çıktıysa,
Söylesene ben ne diyeyim şimdi?

Onu ilk gördüğümde
Gözümün içine bakan
Bir öküz gördüm;
Ehlileştirmeyi bilerek
Fazla kaçırdım,
En sonunda olgunlaştı...

Deli dolu çağlarımdı,
Kıpır kıpır neşeli.
Şarkılar söylerdim o zamanlar.
Hayat bana öyle güzeldi.

Ada sahillerinde gezerdim ,

Aşkı hep dizelerde okudum da
İki gözümün nuru;
Gözlerinin mercanına dokuyamadım!
Gün görmemiş zifir karanlıklara sesledim
Bir dua gibi adını ve tutarak bilegimle seni
Yüreğimin âynına sarıp bağlayamadım!

Aşka ait umutlarım,
Ümitlerim hep seninle.
Başım döner sevinçle,
Aniden karşımda görünce.

Gülen ay'ım gül yüzlümsün.

Bekleme beni bu aylarda olur mu
Yanında olmak için çırpınsam da,
Heyecan,sevgi çıldırtsa da,
Bu aralar hiç vaktim yok.
Her gece mehtabın altında
Şiirle öpeceğim gözlerini,