Çekilmez bir adam oldum, huysuzum.
Kimine göre uyuz, kimine göre gıcık.
Aksi bir adam oldum cıktım.
Yeri gelir, en sevecen biri olur çıkarım.
Sol yanım kanıyor, görmüyor kimse.
Seni çok sevdim de, bir gün bile gün yüzü göstermedin.
Neydi suçum, günahım? İhanet mi ettim?
Sadece sevdim, masumca, anlamadın.
İnanmadın sevgime, inanmadın bana.
Bedenim yaralı, yorgun; dilim suskun.
Ölümün kollarına doğru adım, adım yürürüm.
Sevmenin zamanı bitti, çıkmaz sokaktayım.
Azrail sarmış dört bir yanımı.
Düştüğümde elimi kendimce tuttum,
Gözyaşımı içime sessizce yuttum.
Gidenleri kalbimde bir bir uyuttum,
Herkesin yolu layığına açık olsun,
Niyeti neyse akibeti o olsun.
Herkes olmuş çıkarcı, menfaatler yarışta,
Kırıcı diller gördüm, küslükte ve barışta.
Yalakalık sırası, karanlık çökmüş gece,
İnsanlık bu sislerin içinde bir bilmece.
Dünyada savaşlar var
Ölen masum çocuklar var
Sesi arşa yükselmiş anneler var
Sessiz çığlıklarına ses olan yoktu
Söyle bana ey annem, yolun başında durup,
Beni dünyaya derken, bir hesap mı tutuldu?
Gelecek günlerimin mührünü taşa vurup,
Acılar rehni ile bir senet mi sunuldu?
Şu an kafam almıyor hiçbir şeyi,
Kendimi suçlamaktan yoruldum.
İçimde fırtına, ruhumda sızı,
Kendi karanlığımda boğuldum.
Aşk bazen, ölümün yansıması değilmi?
Doğuyor bir masum bebek, ilk başlarda.
Gençleşiyor, budaaşkın ilk durgunluk zamanı.
Sonra insan gibi, aşklarda ölüyor, kalplerde.
Sol yanım acıyor annem,
Gözlerimden, yaşlar akıyor annem.
Kimsenin silmeye gücü yetmiyor annem.
Melek annem, güzel annem.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!