Küstüm dünya Şiiri - Güven Tekin

Bende hayata insanlara küstüm, Umuduma, hayellerime küstüm.
Geceye, gündüze, dünyaya küstüm.
Hayatımı benden çalanlara küstüm.

Kendime, bedenime küstüm.
Yalandan yüzüme, gülenlere küstüm.
Düştüğümde gördüm insanları küstüm.
Düşenin dostu olmazmış küstüm.

Kalbime, damarımda akan kana küstüm.
Bana inanmayan, insanlara küstüm.
Bana güvenmemeyi öğretenlere küstüm.
Bahtıma, kaderime küstüm.

Bu anlar dediğim, kimse anlamadı yine küstüm.
Bu sefer sever dedim, sevmedi küstüm.
İnsanlara inanamıyorum herkese küstüm.
Doğaya, buluta, havada uçan kuşa küstüm.

Aldığım nefese bile küstüm.
Hep kandırılmış olmama küstüm.
Gözyaşımı akıtanlara küstüm.
Ah ulan hayat, zalim insanlara küstüm.

Küstüm işte küstüm!..
Mutlu olamadığım, her güne küstüm.
Herşeyin beni bulmasına küstüm.
Ah be hayat, küstüm işte, herkese, herşeye küstüm, küstüm ben küstüm.