Güven Tekin Şiirleri - Şair Güven Tekin

​Kul kulun hakkını alırsa eğer,
Sanma ki yanına kalır bekle dur.
Bir ah ki dünyayı yıkmaya değer,
İlahi terazi tartar, vakit dur.

4 aydan fazla hâstanede yattım,
İnsan düşünce görüyor herşeyi,
Herkesi tanıyor iyisi ve kötüsü ile. Bazen en yakının en uzağın oluyor.

En uzağında en yakın olur.

Beyaz ve kırmızı güller,
Saf ve temizlikti sevdalar.
Aşk ile yanmakta yürekler;
İmkansızdı bu sevda.

Şu an görmeyebilirsin, ileride ne dediğimi anlar, hak verirsin.
Bahar gözlüm, yine de bir gün beni hatırla, sev çok uzaklarda.
"İçinden beni seven biri var," de.
"Hayat beni ona geç, onu bana erken bırakmıştı," de.

Senden çokmu şey istedim
Sadece kusura bakma aşkım
Bundan sonra yapmam demeni bekledim.
Bunları söylemek bu kadar zor olmamalı.

Görenim,duyanım, yok diye sızlanıyorum.
Kara,bulutlar çökmüş, sanki bedenime, geçmiyor.
Yağmur mu karmı?bilmiyorum, bedenime yağan nedir?
Sessiz çığlıklarım,sessizce haykırıyor.

Vazgeçmedim senden ben, bir gün bile.
Sen her zorlukta kaçtın, benden bile bile.
Yüreğimi dağladin, defalarca acımadan.
Ben sana ne yaptım, söyle sevmekten başka ne yaptım?

​
​Su akar yolunu bulurmuş da,
İnsan insan olmanın yolunu bulamamış.
Bir ömür harcamış boşu boşuna,
Kendi benliğinin sonunu bulamamış.

​
​İstersen kız bağır ama beni yalnız koyma hiçbir zaman,
Gecenin karanlığında bir senin ışığınla uyurum;
Yoksa karanlıktan çok korkarım.
Senle beraberken hayattan,

​Her şey o kadar parlaktı ki, gözlerim kamaştığı için önümü göremiyordum. Hayatımın en karanlık döneminde, kışın ortasında açan o ilk bahar güneşi gibi girmiştin içeri. "Sen benim güneşimsin," derdim sana. Çünkü senin yanındayken gölgeler arkamda kalırdı, üşümezdim, her şey net ve sıcaktı. Senin aydınlığınla yönümü buluyor, senin yörüngende dönmekten hiç yorulmuyordum.
​Fakat güneşin bir doğası vardır; ya yaşatır ya da kavurur.
​Yanılsamanın Sonu
​Zamanla anladım ki, sen beni ısıtmak için değil, kendi ihtişamını seyretmem için oradaymışsın. Ben senin ışığında büyüdüğümü sanırken, aslında senin sıcaklığında yavaş yavaş kuruyormuşum. Bir sabah uyandığımda, o hayran olduğum ışığın sadece gözlerimi kör ettiğini fark ettim. Gerçekleri görmemi engelleyen, hatalarını örten devasa bir parlamaymışsın meğer.
​Güneş batınca her şey asıl rengine döner ya; sen benden gittiğinde ortalık kararmadı. Aksine, üzerimdeki o ağır, yakıcı baskı kalktı. Ama geriye kalan enkaz, o kadar büyüktü ki canım yandı.