O gün gökyüzünden yağmur değil, ateş düştü,
Nutkum tutuldu, dünya başıma yıkıldı o an.
Giden sadece sen değildin, bir ömür bitti,
Kalbimi de söküp aldın yerinden, gittin...
Yüreğin, ağır yaralı olsada.
Dertlerin,okyanuslar kadar derin olsada.
Asla pes etme,savaş yalnız olsanda.
Sevenin çok,asla yalnız değilsin.
Ağladı gözler cana,
Ölü diridir benim yanımda.
Canım çok yandı bu hayatta.
Yansın bu dünya!
Karanlıkta kaldı hayallerim.
Göz yaşlarımı kimse görmedi,
Sevinçlerim, kursağımda kaldı.
Bir ışık kalmadı hayatımda.
Yaralarım kapanmasın, diye her gün yeni yaralar açıyorlar.
Kanaması durmuyor, hiç bir şey fayda etmiyor.
Oysa, yaralarımı sarsalar, elimden tutup kaldırsalar.
Yaralarım değilde,dermanım olsalar.
Onunla saatlerce göz göze bakıştık.
Gözlerimle söyledim, sevdiğimi ona .
Oysa sordu ,ona karşı biseyler hissettiğimi.
Ağzımı açıp, tek kelime edemedim ,sustum öylece .
Bilmezdim zamanı gelince bana şiir yazdıracağını,
Bilmezdim yıllar geçse de yüreğimin böylesine acıyacağını.
Bilmezdim, bilemedim...
İnsanları bir türlü anlayamadım.
Az yağmurlu, az puslu, hava gibiyim.
Uykum var, uyumak istiyorum, sonsuza kadar.
Kanımın her damlasını, gökyüzüne doğru vermek istiyorum.
Yağmur olup yağsın, yeryüzüne.
"Biz bir yarayı kapatmaya çalışırken, daha büyükleri geliyor üzerimize. Gözlerim doluyor, çaresizce izliyorsun; 'Yapma, etme' diyen yok, destek olan ise hiç yok... Kimse hak etmediği bir hayatın başrolü olmamalıydı, ama bana bunu hak etmişim gibi yaşattılar. Gözlerini para hırsı bürümüş olanları ben çoktan Allah’a havale ettim.
Şimdi güvenim yaralı, ruhum yorgun... Vücudumun her yanı geçmeyecek izlerle dolu. Kader benden çok şey çaldı; altı yaşında çocukluğumu, ardından gençliğimi, iki senelik evliyken de tüm hayallerimi aldı götürdü. Ruhumun hasta olduğu, dibin de dibini gördüğüm günlerden geçtim. Tecrübe ettim ki; biz beş para etmez adamlara, ederi olmayan on paralar vermişiz. 'İnsanım' diye gezenlerin çoğaldığı bu dünyada, artan sahte değerler maalesef bizi değersizleştirdi.
Ben acınacak biri değilim. Sadece insan yerine konulmak, normal bir hayat sürmek istiyorum. Gözü yaşlı, bağrı yaralı olmak değil; samimi bir sevgi ve gerçek bir saygı istiyorum. Bana değer verilsin, varlığım hissedilsin istiyorum.
Hayat bize düşmeyi de öğretti, ama kalkmayı da... Şimdi o düştüğüm yerden, her zamankinden daha güçlü kalkacağım. Bana kötülük edenlerden hesap sormayacağım; onları mahkemelerin en büyüğüne bıraktım. Artık sevdiklerim, çocuklarım, beni bağrına basan kuzenlerim, ablalarım ve babam için yıkılmayacağım. Sonuna kadar mücadele edeceğim."
Ben mi hayatsızım, hayat mı acımasız, seçemiyorum,
Tam oldu dediğim ne varsa, avuçlarımda kalıyor.
Hangi kapıya varsam, ardında kimseyi bulamıyorum,
Kaderin gülmediği yerde, çabalarım yoruluyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!