Yoruldum artık bu bitmez yoldan,
Bir gün bile yakamı bırakmadı MS.
Farkındalık dillerde, fark eden yok halden,
Kimseye yaranamadım, sormadı MS.
Annemi çok özledim!
Derdimi paylaştığım, dostum,
Ekmeği mi bölüştüğüm, canım,
Hasretim, gül yüzüne annem.
Gözümü yumsam karşımda gülüşleri,
Kulağımda çınlar o tatlı sesleri.
Dünyanın en ağır, en zor işleri,
Onlarsız geçen şu günler değil mi?
Ben yine kızımı ve oğlumu özledim,
İçimde dinmeyen bir sızı, evlatlarım...
Ben çocuklarımı, can parçalarımı çok özledim;
Yollar ne kadar uzun olsa da kalbim hep yanınızda.
Keşke bir kuş olsaydım,
Özlediklerimin yanına uçabilseydim.
Keşke göklerden süzülen bir kartal olsaydım,
Mesafeler fark etmeden yanlarına varabilseydim.
Ben kime sarılayım, söyler misin?
Ne anam var, ne babam, ne yanımda yavrularım...
Bir uçurum kenarında sanki ruhum,
Bir sen varsın yanımda, iyi ki varsın.
Ben kime sarılayım, söyler misin?
Ne anam var, ne babam, ne yanımda yavrularım...
Bir uçurum kenarında sanki ruhum,
Bir sen varsın yanımda, iyi ki varsın.
Gece çöker, odama bir sessizlik yayılır,
Yastığa baş koyunca eski günler anılır.
Yüreğimde bir yangın, sanma sönüp durulur,
İki canın hasreti serilmiş yollarıma.
Bunca yıl, hayatı tecrübe ettim.
Yalanla, dolanla yaşamaya, inat ettim.
Meçhul yolcu gibi, tecrübe ettim.
Yorgunum, suskunum, sessizim.
Gecenin yarısı, uykularım firari yine,
Yüreğimde dinmeyen acılar kanar ince.
Canım çekilir sanki bu karanlık içinde,
Bir ışık ararım da bulamam bu gecede.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!