Hayat emekli yaptı bizi,
Her seferinde yoldu bizi,
Emeklinin evinde yoktur aşı,
Kiramı versin, geçinsinmi?
Hayat emekli yaptı bizi,
Her seferinde yoldu bizi,
Emeklinin evinde yoktur aşı,
Kiramı versin, geçinsinmi?
Herkesin romanı kendine ağır.
Yüreğin sızısı dilden dökülür.
Kimi sükut eder, tutar bir yasat,
Kimi yazmadıkça bağrı sökülür.
İnsanlar, insanlar... Hepsi bir telaş,
Herkesin bir hikayesi var bu hayatta,
Kimse kimsenin ne yaşadığını bilemez.
Dışarıdan yargılamak çok kolay gelir;
Çünkü herkesin hayatı bir romandan ibaret...
Hayat bizi kırdı, sınadı kırıldık.
Ne yaşarsak yaşayalım,
Yüreğim hep seni seçti,
Yanında huzur bulduğum.
Ben sen deyince farkına vardım hayatın,
Senden önce hep iyiliğimi kullandılar.
Herkese koştum derdi olduğunda,
Beni bir başıma, yalnız bıraktılar.
Değer vermez kimse, gerçektir bu acı,
Üzülürsün, yanında kalmaz bir tek duacı.
"Gelmez başıma" dersin, en uzağı sanırsın,
Bir bakarsın ki tam ortasında uyanırsın.
Ne olur, boynumu bükük bırakma.
Beni başkasına, muhtaç bırakma.
Sana, sevgine muhtacım anlamıyorsun.
Sabahlara kadar, uğrunda ağlatma.
Soluksuz kalsam da hayat yolunda,
Bedenim acılarla kontrolden çıksa da,
Umutlarımı yeşerten sevdanla bir sen varsın aklımda.
Çölde susuz kalan bedenime şifa olan sevgindi.
HAYALDEN İBARET
Şimdi gözlerimi kapatsam, yanında olsam.
Ellerini tutsam, gözlerine baksam.
Birdaha hiç bırakmayacakmışcasına, sımsıkı sarılsam.
Dudaklarına, masum bir buse kondursam.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!