Sağlık olmayınca, heybendeki şiirler bile vefâsızdır.
Sözler anlamsız, gamsızdır.
Çevren iyidir ama, seni anlamazlar.
Sadece anlamasını istersin, susarsın.
Kendime dikkat etmeyi, bıraktım artık.
Boş hayaller kurmayı, bıraktım artık.
Boş yere umut etmeyi, bıraktım artık
Sevmeyi sevilmeyi, bıraktım artık.
Kaderimin gülen yüzü, hüznü sensin.
Bu bendeki yaraların, dermanı sensin.
Bu ben deki sevdanın, iklimi sensin.
Gamzelerimin içindeki,güllerim sensin.
Kanadın kırılır, sevip gönül verdiğin,
Yarın başkasıyla zevk-ü alemde olur.
Sana yalanlar sıralar.
Bazen değer verirsin, verdiğin değer
Benim bu dünyaya sitemim bitmez,
Her yüze gülenden alacağım var.
Yalanla örülen saraylar yetmez,
Kuyumu kazanla ödeşmem mi var?
HEVES Mİ SANDIN..
Sana vere bileceğim, bir kalbim var.
Sende üzme, sev seve bildiğin kadar.
Gizli yaramsın, dermanı ilacı olmayan yar.
Kısmetim sen olsan,bir seven sen olsan yeter.
Tükendi sanmayın, ömür bir nefes,
Yaralar kanasa da dar gelir kafes.
Heybemde yük ağır, eziliyorum sanma;
Dağları taşıyan yürekte biter bu heves.
Hey sen!
Gözlerinde koca bir dünya taşıyan,
Ama kendi kalbinde mülteci gibi yaşayan.
Kaç bahar geçti üzerinden saymadın mı?
Yorgun düşlerini bir köşeye fırlatıp,
Bazı yaraları merhem iyileştirmiyor,
Bazı hastalıkları ilaç düzeltmiyor.
Güneş bazen batıdan doğuyor;
Ne yaraların kanaması duruyor,
Ne de travmalar geçiyor...
Bugün yazmasını çok bekledim, ama yazmadı.
Ben onu, düşündüğüm halde,
O bir satır bile, karalamadı.
Beni gerçekten, seviyormuydu? bilemedim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!