Görünenle Bilinen Şiiri - Güven Tekin

​Dışarıdan bakıp da hüküm verenler,
Sırrımı çözmeye aklın erer mi?
"Ne dert var, ne tasa" deyip geçenler,
Yürekte tüten şu koru görür mü?

​Herkes bir taraftan bir şeyler biçer,
Kimi hayran kalır, özenip geçer.
Bilmezler ki insan kendinden geçer,
Gülüşüm ardındaki zarı görür mü?

​"Ne güzel hayatın var" derler bana,
Bakmazlar sızlayan sitemkâr cana.
Ben sabrı içirdim dert yana yana,
Gözümdeki o gizli harı görür mü?

​Vitrine aldanıp hikaye yazan,
Kolay sanır elbet uzaktan bakan.
İçimde çağlayıp, sessizce akan,
Gözümden süzülen seli görür mü?

​Dağ gibi duruşum gururdur sanma,
Yıkılmamak için direndim canla.
Yoruldum dünyada koca bir zanla,
Sırtımda taşıdığım yükü görür mü?

​Fırtına kopsa da sessizce sustum,
Kırılan kalbimi kendime küstüm.
Ben asil duruşu üstüme giydim,
Ruhumda üşüyen güzü görür mü?

​Kimse bilmez gece nasıl uyanır,
Bu kalbin sızısı neye dayanır.
Dışıma baksalar herkes imrenir,
İçimi kavuran yeli görür mü?

​Bir anne, bir kadın, bir sabır taşı,
Gözümden gizlice akıttım yaşı.
Herkes kolay sanır girdiğim yarışı,
Yoluma serilen taşı görür mü?

​Dünya bir sahnedir, roller dağılmış,
Görünen ihtişam, gerisi masalmış.
Ömür dediğin bir kuru avuçmuş,
Avcumda kalan o külü görür mü?

​Nazar eylemesin kimse ömrüme,
Ben hasret ekmişim kendi gönlüme.
Dışı beni yakar, içi özüme,
Bu sessiz çığlığı dünya duyar mı?