Biz bir sürü hayalimizden vazgeçtik,
Geriye bakıp da yollara düştük.
Belki de en başta kendimize küstük,
Yine de pes etmek yakışmaz bize.
Ne gece kaldı, ne gündüz,
Hepsi zamana yenik düştü.
Hayaller ziyan oldu.
Umuttan hiç bahsetmeye gerek yok.
Bende hayata insanlara küstüm, Umuduma, hayellerime küstüm.
Geceye, gündüze, dünyaya küstüm.
Hayatımı benden çalanlara küstüm.
Kendime, bedenime küstüm.
Yalandan yüzüme, gülenlere küstüm.
HAYAT BOŞ
Olmayan şeyleri görmek,
Korktuğun şeyleri yaşamak,
Çok zor oluyor bastıramıyorum
Herkes delirdiğimi sanıyor, bense korkuyorum.
Yapacak bir şey kalmadı artık,
Yollar kapandı, her yan karanlık.
Gönlümde yanan o son aydınlık,
Söndü gidiyor, hayat cevap ver.
Hayat emekli yaptı bizi,
Her seferinde yoldu bizi,
Emeklinin evinde yoktur aşı,
Kiramı versin, geçinsinmi?
Hayat emekli yaptı bizi,
Her seferinde yoldu bizi,
Emeklinin evinde yoktur aşı,
Kiramı versin, geçinsinmi?
Herkesin romanı kendine ağır.
Yüreğin sızısı dilden dökülür.
Kimi sükut eder, tutar bir yasat,
Kimi yazmadıkça bağrı sökülür.
İnsanlar, insanlar... Hepsi bir telaş,
Herkesin bir hikayesi var bu hayatta,
Kimse kimsenin ne yaşadığını bilemez.
Dışarıdan yargılamak çok kolay gelir;
Çünkü herkesin hayatı bir romandan ibaret...
Hayat bizi kırdı, sınadı kırıldık.
Ne yaşarsak yaşayalım,
Yüreğim hep seni seçti,
Yanında huzur bulduğum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!