Ben sen deyince farkına vardım hayatın,
Senden önce hep iyiliğimi kullandılar.
Herkese koştum derdi olduğunda,
Beni bir başıma, yalnız bıraktılar.
Değer vermez kimse, gerçektir bu acı,
Üzülürsün, yanında kalmaz bir tek duacı.
"Gelmez başıma" dersin, en uzağı sanırsın,
Bir bakarsın ki tam ortasında uyanırsın.
Ne olur, boynumu bükük bırakma.
Beni başkasına, muhtaç bırakma.
Sana, sevgine muhtacım anlamıyorsun.
Sabahlara kadar, uğrunda ağlatma.
Soluksuz kalsam da hayat yolunda,
Bedenim acılarla kontrolden çıksa da,
Umutlarımı yeşerten sevdanla bir sen varsın aklımda.
Çölde susuz kalan bedenime şifa olan sevgindi.
HAYALDEN İBARET
Şimdi gözlerimi kapatsam, yanında olsam.
Ellerini tutsam, gözlerine baksam.
Birdaha hiç bırakmayacakmışcasına, sımsıkı sarılsam.
Dudaklarına, masum bir buse kondursam.
Gölgeni dev aynasında görüp de kanma sakın,
Hesap günü yakındır, sanma ki çok uzağın,
Kendi kurduğun ağa düşerse bir gün ayağın,
Hayırdır gardeş.
Dilim sussa yüreğim konuşuyor, susmuyor.
Susma, haykır sevdiğini diyor.
Üzmek istemiyorum diyorsun, yokluğun içimi parçalıyor.
Susarak anlasak da sevdiğimizi insan haykırmak istiyor...
Hazan vurdu, bizlere hep.
İlkbaharı, yazı görmedim, hep kışta ömrüm.
Gökyüzü hepmi karanlık?
Aydınlanmayacakmı, hiç hayatım?
Retbul içmedim ama,
Senin sevginle, bulutların üzerinde uçuyorum.
Senin sevgini, yudum yudum içtim.
Bedenimin, en ücra köşesi bile, sevginle doldu taştı.
Sağlık olmayınca, heybendeki şiirler bile vefâsızdır.
Sözler anlamsız, gamsızdır.
Çevren iyidir ama, seni anlamazlar.
Sadece anlamasını istersin, susarsın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!