Ben her nefeste adını sayıklarken,
Bir "nasılsın" sözüne ömür bağlarken,
Geceleri sessiz sessiz ağlarken;
Duymadığın o feryat, vebali senin olsun.
Yeni değil, ben hep yanındaydım,
En karanlık gününde tek sığınağındaydım.
Her düştüğünde sana koştum ama heyhat;
Sen ilk durakta inen bir yabancıydın.
Uğrunda canlar verdim,
Dostlarım candır dedim.
Yanıldım, ben yine canım,
Kader gülmeyince yüzüme.
Kafa yerinde yok bugünlerde,
Bir boşluğa bakıyor gözlerim.
Aklım firari, ruhum kederde,
Adım adım tükeniyor izlerim.
Senin gidişin,yüreğimi yaraladı.
Bir gülüşün için,dünyayı yakardım.
Sen gülüşünüde alıp,gittin.
Ben seni, el sürmeden sevdim.
Zor günümde gölgesi olmayanlar,
Düşmemi bekleyip el açanlar.
Hep bana dediniz, hep kendinize,
Artık yeriniz yok, gidin işinize.
Sevdiğim ikinci insansın sen,
İlkinin yerini alman mümkün değil.
O öğretti bana en başta sevmeyi,
O öğretmese, o tutmasa elimden;
Akıllıya deli deyip geçtiniz,
Deliyi de veli diye seçtiniz.
Özdeki cevheri hiç görmediniz,
Sizin olsun aklınız, bana yetiyor.
Aşk da bir oyun değil mi, yazı tura gibi?
Şansımızı denedik, her seferinde tura geldi.
Bir kere vuslata adımız yazılmıştı.
Gülmezdi yüzümüz, yürekten istesek de.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!