Sonu Sensin Şiiri - Güven Tekin

​Bana deseler ki gittiğin yolda ölüm var,
Durup da bir an bile ardıma bakmam.
Ruhumda fırtınalar, dışarıda kış var,
Sen yoksan bu dünyayı bir gün de yakmam.

​O yolun sonu sana çıkacaksa eğer,
Ben o yolda ölmeye dünden razıyım.
Bir bakışın cihanda her şeye değer,
Ben senin alnındaki o kara yazıyım.

​Gelsinler, engelleri dizsinler önüme,
Dağlar mı heybetli, benim sevdam mı?
Bakmazlar mı bendeki şu sönmez günüme,
Bu gidiş bir veda mı, yoksa bayram mı?

​Ayaklarım kanasa, yollar bitmese de,
Nefesim kesilse, dermanım tüken se de,
Kader beni uçurumun ucuna itse de,
Giderim o yola, sonu ölüm olsa da.

​Karanlık çökse de, güneş hiç doğmasa,
Bulutlar üstüme dert olup yağmasa,
Yeryüzü dar gelse, bu can sığmasa,
Yine sana çıkarım, menzilim sensin.

​Sırtımda bin yıllık yükün ağırlığı,
Dilimde sevdanın o eşsiz sağırlığı,
İstemem senden gayrı olan varlığı,
Yokluğun içimde en büyük yangın.

​Korku nedir bilmez, sana yürüyen yürek,
Bu aşkın yoluna tek can feda gerek.
Kefenim yolunda toz toprağa belenerek,
Geleceğim yanına, ruhum sana emanet.

​Bana deseler ki gittiğin yolun sonu karanlık,
Sonunda sen varsan, ışık neye yarar?
Varlığın ömürdür, yokluğun bir anlık,
Seninle başlar, seninle biter bu karar.