Ben sen deyince farkına vardım hayatın,
Senden önce hep iyiliğimi kullandılar.
Herkese koştum derdi olduğunda,
Beni bir başıma, yalnız bıraktılar.
Satır satır şiirler yazdırdılar,
Sitem, isyan dolu sözler ettirdiler.
Oysa sitem etmeyi bile hak etmediler;
Ne kıyafetler gördüm, içinde insan yoktu...
Değme felek artık kanayan yarama,
Kimse görmez, bilmez sızımı.
Yüreğini kör eyleme artık ey gönlüm,
Sakinleş, sabret; dindir bu yangını.
Sigara gibi çektikçe dertler çoğalıyor,
Dertler derdime derman olmuyor.
Kabuk bağlamıyor bu derin yaralar,
Hepsi gelip dönüp dolaşıp beni mi buluyor?
Yorulmuşum artık nefes tüketmekten,
Boş gönüllere mana yüklemekten.
Bir ömür geçti hep ödün vermekten,
Şimdi geriye sadece küller kalıyor.
Vefasızlık diz boyu, dostluklar yalan,
Derdini açtığın, sırtından vuran...
Bir tek şu kalemdir elimde kalan,
O da sustuklarımı dile döküyor.
Kime "can" desem, canımdan etti,
Güvendiğim dağlar bir bir eridi bitti.
Söz bitti, yol bitti, tahammül bitti;
Yürekte fırtınalar, dışarda sükût kalıyor.
Artık kapattım gönül kapımı,
Kimse bilmesin benim gizli yasımı.
Felek kessin artık bu ağır faturayı,
Zaten her giden, benden bir parça çalıyor.
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 17:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!