Hasretin İlmekleri Şiiri - Güven Tekin

​Gece çöker, odama bir sessizlik yayılır,
Yastığa baş koyunca eski günler anılır.
Yüreğimde bir yangın, sanma sönüp durulur,
İki canın hasreti serilmiş yollarıma.

​Evlatlarım, canlarım, benden uzak yerdedir,
Bilmezler ki babanız ne amansız derttedir.
Onlar kendi yolunda, gözüm hep göklerdedir,
Sarmak ister bu kollar, bomboş kalır yarına.

​Farkında değiller hiç, bu sızlayan yaranın,
Haberleri yok inan, kalbi kırık babanın.
Gündüz sabırla geçer, hükmü büyüktür anın,
Gece olunca dertler çöker omuzlarıma.

​Gözlerimden dökülür yaşlar ilmek ilmek,
Kolay mıdır dünyada böyle hasret çekmek?
Her damlada bir feryat, her damlada bin emek,
Karışır gözyaşlarım gecenin karasına.

​Merhamete muhtacım, bir teselli ararım,
Kendi kendime her gün aynı soruyu sorarım.
Evlat kokusu sarsa, kalmaz benim zararım,
Merhem olunmaz gayrı bu gönül yarasına.

​Günler geçip gidiyor, takvimler birer birer,
Özlem dolu bu sinem her gün eriyip biter.
Bir babanın feryadı, arşıalaya gider,
Rabbim nihayet versin bu amansız acıya.

​Kavuşma ümididir beni ayakta tutan,
Şu karanlık geceyi dualarla unutan.
Sizsiniz damarımda durmadan kan olup akan,
Hasretiniz bir mızrak, saplanır burama.

​Oğul, kızım, can parem, ciğerimin köşesi,
Siz gittiniz gideli kaçtı evin neşesi.
Duyulmuyor odada ne bir ses ne nefesi,
Gözüm daldı uzağa, bakar durur sılaya.

​Yarama merhem olan Rabbimdir elbet mutlak,
Kaderde ne yazdıysa yaşarız bakarak.
Bir gün bitecek hasret, nura dönecek şafak,
Dualarım emanet o yüce Mevla’ma.

​Güven der ki bu hasret bitsin artık tez günde,
Gözyaşları kurusun, neşe olsun her dünden.
Babaların feryadı duyulsun ta derinden,
Yaradan kavuştursun evladı babasına.