Hasretin Ateşten Gömleği Şiiri - Güven T ...

​Keşke bir kuş olsaydım,
Özlediklerimin yanına uçabilseydim.
Keşke göklerden süzülen bir kartal olsaydım,
Mesafeler fark etmeden yanlarına varabilseydim.

​Ya da beni özleyenler,
Kuş olup yanıma gelselerdi...
Ama olmadı; ne kuş olabildim,
Ne göklerde bir kartal.

​Sevdiklerime hasret yaşıyorum işte,
Mesela çocuklarımı görebilseydim...
Onlara sarılınca içimdeki kör ateş,
Biraz sönse güzel olmaz mıydı?

​Maalesef menfaat dışında göremez oldum,
Kokularına hasret kaldım.
Yüreğimin kör ateşten farkı yok, yanıyorum;
Gözyaşlarım durmadan akıyor.

​Aklımda, fikrimde hep çocuklarım,
Özledim; her geçen gün daha da yanıyor içim.
Bu nasıl bir acı Allah'ım, dayanamıyorum,
Yüreğimi dağlıyorum her gün.

​Ben özledim... Ne sevmeyi becerebildim,
Ne de özlemeye, hasrete dayanabildim.
Ateşten gömlek giydim bir kere üstüme,
Bu acı ölene kadar benimle yaşayacak.

Yollar kilitli, kanatlarım ise kırık,
Boğazımda düğümlenir her bir hıçkırık.
Gurbet mi, kader mi bu bendeki ayrılık?
Yollar tükendi de ben tükenemedim.

​Hayalinle avunmak kar etmez bu cana,
Hasretin zehri karıştı artık kanıma.
Güneş doğsa ne çıkar benim akşamıma?
Karanlık pusularda mahsur kaldım ben.

​Dilerim Mevla’dan vuslat tez gelsin,
Bu yanan yüreğe bir parça su serpilsin.
Evlat kokusuyla şu dertlerim silinsin,
Gülmeyi unutan yüzüm bir kez gülsün.