Yangın Yeri Şiiri - Güven Tekin

​O gün gökyüzünden yağmur değil, ateş düştü,
Nutkum tutuldu, dünya başıma yıkıldı o an.
Giden sadece sen değildin, bir ömür bitti,
Kalbimi de söküp aldın yerinden, gittin...

​Ardımdan ne şiirler yazdım, ne ağıtlar yaktım,
Sövdüm olmadı, saydım olmadı, dinmedi sızım.
Yokluğun iliklerimi kemiriyor, her gece açım,
Yeryüzüne sağanak yağarken, bir tek bana düşer kor.

​Ben senin uğrunda yandım ulan, kül oldum!
Oysa ne hayallerimiz, ne umutlarımız vardı...
Hepsi şimdi ziyan oldu, savruldu gitti,
Tıpkı aşkımızın bir hiç uğruna harcanması gibi.

​Ne nehirler, ne göller, ne koca denizler,
Söndüremedi yüreğimdeki bu amansız yangını.
Sebebi sensin, faili sensin bu enkazın,
Şimdi öylece çekip gidiyorsun demek...

​Git... Git ama beni de götür o karanlığa,
Ya da sık kalbime o son kurşunu da öyle git!