Toz pembe,hayallerimdin sen.
Hayal kurmaya bile,korkulandın sen.
Sevilmeye bile,korktuğumdun sen.
Sen benim,sol yanımda,en zarif çiçektin,solmayan.
Bir gölge süzülür duvar dibinden,
Gözleri kehribar, tüyü geceden.
Tam sofraya doğru uzanırken pati,
Boğazda düğümlenir sükûnetin tadı.
Hayat; acımasızlıklarla, hayal kırıklıklarıyla dolu.
Buna rağmen ben savaşmaya devam ediyorum.
Ancak ben ölünce kıymetimi anlar;
O zamanda kıymet bilmenin ne anlamı var?
Sana kızgınım.,
Ben üzülürken, sende üzül istiyorum,
Ben gülerken, sende gül istiyorum,
Aslında çok şey değil, beni anla istiyorum.
Mutluluk şarkılarını,beraber mırıldanmak istiyorum.
Hüzün kapladı yüreğimi,
İki evladımı, kızımı oğlumu.
Çok özledim, anlayamadım.
Sanki yarım yok gibi yaşıyorum.
Duygularımın katili sensin bilesin.
Canıma; hasreti, özlemi düşeren sensin bilesin.
Gözyaşlarımın sebebi sensin bilesin.
Göremedin, sevgiye aç olan beni.
Dünyada köprüleri geçtik de
Sırat köprüsünü nasıl geçeceğiz?
Günahı sevabı bilmedik de
Cehennem ateşinde nasıl yanacağız?
Her zaman, olduğu gibi yine yalnızdım.
Oysa ben,karanlıktan çok korkarım.
Dün gece,yine elektirikler gitti.
İçim ürperdi,kaderim gibi.
İçimi yakan,sigara dumanı değildi.
Senin yokluğundu.
Gözlerimi yaşartan,toz değildi.
Senin yokluğundu,bir tanem.
Ben bu hayatta en çok, yanlış anlaşılmaktan korktum.
Sevdiklerimi incitmekten, incinmekten korktum.
En çokta,kendimi ifade edememekten korktum.
Derdimi kimseye,anlatamamaktan çok korktum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!