Kanayan Yürek Şiiri - Güven Tekin

​Bedenim değil, yüreğim kanıyor;
Ruhumun en derin yeri kanıyor.
Kimse o yaraya merhem olamıyor,
Gençliğim heba oldu, gören olmuyor.

​Yüzümde tebessüm, içimde tufan;
Derdime bir çare bulmuyor devran.
Ömür defterinden her gün bir hüsran;
Ziyan olan ömrü sayan olmuyor.

​Vefayı aradım taş duvarlarda,
Umutlar tükendi boş yollarda.
Savruldum durdum şu çıkmazlarda;
Yorgun kanadımı tutan olmuyor.

​Sırtımda yükledim binbir cefayı,
Sürmedim bir gün olsun sefayı.
Dost bildiklerimden gördüm ezayı;
Yaralı bağrıma vuran olmuyor.

​Sustukça içimde dağlar büyüdü,
Gözümün ferinden yaşlar yürüdü.
Gençlik baharımı hüzün bürüdü;
Solan güllerimi gören olmuyor.

​Kaderin elinde bir garip kulum,
Çıkmaz sokaklara bağlandı yolum.
Artık ne sağım belli ne de solum;
Düşmüşüm, halimi soran olmuyor.