Kanayan Sessizlik Şiiri - Güven Tekin

​İçimde bir huzursuzluk var bitmiyor,
Geçmeyen yaralarım var, kimse bilmiyor.
Kabuk bağlamıyor, sızısı dinmiyor,
Gelmiş geçmiş ama izi silinmiyor.

​Şimdi kime anlatayım derdimi böyle?
Kime anlatsam anlar, bir parça söyle.
Sussam olmuyor yürek feryat içinde,
Konuşsam kelimeler hep darmadeşinde.

​Hiçbir şey yapasım gelmiyor içimden,
Vazgeçtim sanki her türlü biçimden.
Sessizce düşünüyorum karanlık köşede,
Bir çıkış arıyorum her bir nefeste.

​Gelmişimi, geçmişimi döküyorum önüne,
Bakıyorum umudun o sönmüş gününe.
Gelecek bir sis, yolum hep karanlık,
Yüreğimde dertler sanki bin yıllık.

​Sabret geçecek diyorlar, geçer mi sandın?
Her geçen gün biraz daha fazla yandın.
İçimde bitmeyen o ince sızı var,
Ne yapsam beceremedim, dünya bana dar.

​Yürek yaralı, gören gözler kör olmuş,
Dertler üst üste binip sanki dağ olmuş.
Bu can bana yük artık, taşıyamıyorum,
Gidesim var buralardan, gidemiyorum.

​Sevdiğim var, dostlarım var tutan elimi,
Onlar için yutuyorum acı dilimi.
Nefes almaya çalışıyorum bir gayretle,
Boğuluyorum içimdeki bu sonsuz dertle.

​Bir yanım hep karanlık, kabusla dolu,
Bulamadım bir türlü o aydınlık yolu.
Geçmek bilmeyen geceler üstüme çöker,
Her sabah ruhumdan bir parça söker.

​Ruhum sızlıyor, bedenim artık yorgun,
Hayat denizinde kalmışım hep durgun.
Gitgide kendimi kaybediyorum sanki,
Benim feryadımı duymaz ki kimse, inan ki.

​"Canım" dediklerim şimdi "deli" diyorlar,
Yaramın üstüne tuz basıp gülüyorlar.
Oysa içimdeki yangını kimse görmedi,
Kimse gelip de bir merhem sürmedi.

​Buna da eyvallah, boynumuz büküktür,
Lakin bu sessizlik en ağır yüktür.
Şimdi ah vah etmenin zamanı geçti çoktan,
Umutlar kesiliyor sanki var olan yoktan.

​Artık her şey bozulmaya, dağılmaya başladı,
Hayat beni en zayıf yerimden taşladı.
Umutlarım, hayallerim bir bir sönüyor,
Dünya sanki tersine, inadına dönüyor.

​Ne yapsam olmuyor, dikiş tutmuyor yara,
Düştüm en sonunda bu bitmez dara.
Yine de savaşıyorum, kimseler görmese de,
Yürüyorum bu yolda, ferim sönse de.

​Ben ne haldeyim, kimseler bilmez halimi,
Kimse sormaz neden susturdum dilimi.
Yüreğimdeki kanayan dertler gizlidir,
Bu yorgun ruhun bakışı hep izlidir.

​Sonunda teslimim kadere, elbet bir gün biter,
Belki bu karanlık, güneş doğunca gider.
Şimdilik kalemime emanet tüm bu sancı,
Ben bu dünya yolunda, yorgun bir yolcu...