Su akar yolunu bulurmuş da,
İnsan insan olmanın yolunu bulamamış.
Bir ömür harcamış boşu boşuna,
Kendi benliğinin sonunu bulamamış.
Toprakla barışmış akıp giden su,
Bitmemiş insanın bitmez korkusu.
Gönülde kurumuş vefa duygusu,
Vicdanın o sıcak yanını bulamamış.
Kayadan süzülür, kirlenmez özü,
Hakikat yoluna bakmaz hiç gözü.
Ne kadar söylesen en acı sözü,
Doğruluğun o mert şanını bulamamış.
Yorulmak bilmeden deryaya koşar,
İnsan ise her gün bir engel aşar.
Kendi nefsi ile dağlardan taşar,
Ruhun o en huzurlu anını bulamamış.
Menzile varınca durulur sular,
İnsanı hırs denen bir zincir bağlar.
Gidenin ardından boşuna ağlar,
Kaybettiği asil kanını bulamamış.
Sadelik içinde bir ömür sürer,
İnsan ise her gün bir kuyu kazar.
Kaderine küsüp, dünyaya kızar,
Gönül sarayının hanını bulamamış.
Vefasız elinden yorulmuş canlar,
Halden bilmeyene boştur ezanlar.
Dost postuna bürünmüş nice yalanlar,
Gerçek dostun izini, yönünü bulamamış
Su yolunu buldu, vardı deryaya,
Bizler mahkum kaldık yalan dünyaya.
İnsan insan olsa, erer rüyaya,
Kendi o saf, temiz canını bulamamış.
Kayıt Tarihi : 31.05.2026 12:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!