Kuyu Ve Saray Şiiri - Güven Tekin

​Kenan diyarından bir nur yükseldi,
Kardeş hasediyle kuyuya düştü.
Karanlık dehlizler bir yol belirdi,
Yusuf'un alnına sabır bölüştü.

​Mısır çarşısında bir köle canı,
Güzelliği yaktı bütün cihanı.
Züleyha gördü de o an sultanı,
Gönlüne sığmadı aşkın haranı.

​Züleyha bir yanda, iffet bir yanda,
Gömlek arkasından yırtıldı anda.
Yusuf’un mekanı dar bir zindanda,
Yedi yıl bekledi dilsiz zamanda.

​Züleyha sarayda zindanı yaşar,
Gözyaşı sel olup bendi de aşar.
Beşeri sevdayla yollar hep şaşar,
Aşk dediğin ancak Mevla'ya koşar.

​Gençliği kül oldu, gözleri ama,
Yusuf’un aşkıyla düştü gama.
Ruhunu dikti de binbir yamama,
Erişti sonunda o yüce tam'a.

​Ne kuyu bakiymiş, ne de bu saray,
Göklerde süzülen sadece bir ay.
Aşkı Yusuf gibi sinede say,
Vuslatı sabrınla ömrüne yay.