Dumanlı Başım Şiiri - Güven Tekin

​
​Gözlerimde bir buğu, hayallerim darmadağın,
Dünya bir adım ötede, ben kendi uzağımdayım.
Hafif bir duman çökmüş, ne önüm belli ne ardım,
Sanki bir masal içinde, sessiz bir rüyadayım.

​Yüreğimde bir sızı var, ama dile dökülmez,
Bu dumanlı havalarda kimse halimi bilmez.
Kelimeler düğüm düğüm, boğazımda dizili,
Gönül yorgun olsa da umut asla tükenmez.

​Bir yanım derin deniz, bir yanım uçsuz orman,
Zaman akıp gidiyor, her anı ayrı ferman.
Bu dumanın içinde saklı bütün sırlarım,
Belki de en doğrusu, sadece susup durman.

​Ne hüzün ne de sevinç, her şey biraz ortada,
Ruhum bir gemi olmuş, savrulur bu rotada.
Gölgesi ağır basar çekilen tüm dertlerin,
Hesabı sorulmuyor, kalıyor bu noktada.

​Varsın dumanlı kalsın, varsın her yer flu olsun,
Yeter ki şu yüreğim huzurla, sabırla dolsun.
Ben yine aynı benim, sarsılmaz duruşumla,
Bırak bu dertli rüzgar, esip yerini bulsun.