Yitik bir zamanın
Takvimleri şaşmış
Boşluğa mahkum anları gibidir
Kimi günler
Ve hınca hınç bir kalabalıkta
Bir gelincik çiçeği kadar
Gökyüzünün yeryüzündeki aynasıydı o berrak mavilik
El kirlerini de akıtırdı baktıkça gözlerimizden
Aktıkça hatıraları da alıp gitti belleğimizden
Göğsümüze sinen ve dinmek bilmeyen özlemiyle
Sınırları aşıp, kendi yolunda salınmış sessizce
Öksüz yatakları ıslak yastıklara bırakarak
Gözlerine dokunmak
Mavi suların iyodunda
Tenini hissetmek
Ilıkça esen meltem serinliğinde
Öyle bir süreç ki zaman
Yaşamın çelik yeleğini kuşanmışız
Acıtmamak
Yanmamak için
İçimizde örülen duvarlarla
Mevzi kurmuşuz yıkılmamalara
Ne vakit sesini duysam,
Sözler sükuta bürünür
Çaresizliği yutkunurum.
Ne vakit nağmeleri yanıkça dillendirsen
Saz ucundan yüreğime batar mızrap
Derin bir sancıya bulanır bütün ezgiler.
"Ne de olsa kışın sonu bahardır"demişti ya Daimi,
Kendini asi fırtınalara kaptıranlar göremezler güneşin her daim gökyüzünde beklediğini
Elindeki kepçeyi yoksulun aşına daldıranlar bilemezler açlığın karın sancısını
Görmezler ve duymazlar
yoksulluğun gökyüzünde yankılanan feryadını
Oysa bütün mevsimleri iliklerinde hissedenler bilir ki,
Suskun duygular akar mısralara
Kurak bir yatakta
Sızlanan nehir toprağı gibi yutkunmuş cümlelerle,
Yalnızlığa mahkum baharda
Göğsümün orta yerinde
Nehirler içimde ağlar.
Sarı hüznün mevsiminde
Okul yoluna uzanırdı
İçimize sığmayan baharlar
Yaprak, yaprak dökülürdü
Sevda şarkıları
Silgi kokulu
Tenime ay düşer, fikrime gözlerin
Zifiri günler ışıldar bakışlarınla
Kızılca kıyamet iken yokluğun
Gün batımında doğar umudum...
Öyle bir işleyiş ki ruhumda
Yeniden hep yeniden büyür asi gençliğim
Tadında yaşamak da neymiş anne?
Çıkmadan yola
Körpe ayakla
Söndü gün görmeden
Umudu bulutlara asılı günler.
Öyle pusuya düşmüş ki hayat
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!