Gülcan Arıkan Şiirleri - Şair Gülcan Arıkan

Seni bıraktığım yerden sana döndüm,
Affet bu hayatta ben en çok seni üzdüm.

Kaygısız,tasasız bir hayatken yaşamak istediğim,
Elini bıraktığım yerde seni bulabilirim diye ,
sana geri döndüm.

Bıraktığın kalemle
Sana üç satır şiir yazacaktım
Mürekkep damladı sayfaya
Sayfada mürekkep ilmek ilmek,
Kalem ağladı yazamadım,

Ah bizi ne çok üzdün hayat
Ne çok şeye hasret bıraktın
Ne kadar belirsiz herşey
Herşey ne kadar bedbaht
Ah bizi ne çok üzdün hayat
Her birimiz ayrı yerde ama

Yer değiştirirken hatıralar albüm sayfalarında
Yalnızca hatıralar mıdır acıtan insanın canını

Yer değiştirirken hatıralar albüm sayfalarında
Eski, önemsiz fotoğraflar arkada
Yeni,önemli fotoğraflar ön sayfalarda...

Çok kırılmıştın,
kendi kırgınlığımdan tanımıştım seni
Aynı şeyler olmasa da yaşadıklarımız
Çok da farklı sayılmazdı
Zamana heba ettiğimiz yıllarımız
Hızla yaşanmış bir ömrün son değil belki

Dişimizden gözümüzden sakındığımız hayat
İlmek ilmek,nakış nakış düşlerle
Olur gibi görünen olmazlarınla
Bir ömür kandırdın bizi...
Senin de boşmuş sağın solun,altın,üstün
Bir rüyaya,boş hayâle,

Boş salıncakta o bahçede
Güller, çiçekler oturuyor umudumuzun yerinde,
Umudumuz ki kaybettik onu yaşadıkça,
Umudumuz ki yıllar sonra yoktu
Yıllar önce bıraktığımız aynı durakta...
Madem hayat böyle birşeydi

Gelince aklıma hatıralar,
Akşam da olunca tam bu zamanlar;
İnci gibi dizilince karşıma anılar,
Biraz sevgi,biraz da özlem yazdım
Sonra sildim hepsini
Düşündüm sonra

Güneş olup ısıtmasını
Rüzgâr olup esmesini de bilirdik
Hep içimize attık efkârı
Kederli mektupları yürekte biriktirdik,
Eski bir fotoğrafın hüznünde
yâd ederken geçmişi hasretle,

Biriniz de adam gibi sevmediniz
Varlığınızla mutlu etmediniz
Yokluğunuzla bir huzur vermediniz
Kiminiz hâlâ büyümemiş öyle çocuk
kiminiz bencil,kiminiz dengesiz...
Kırlarda papatya falı bakıp