Boş Salıncak Şiiri - Gülcan Arıkan

Boş salıncakta o bahçede
Güller, çiçekler oturuyor umudumuzun yerinde,
Umudumuz ki kaybettik onu yaşadıkça,
Umudumuz ki yıllar sonra yoktu
Yıllar önce bıraktığımız aynı durakta...
Madem hayat böyle birşeydi
Bu telaş,bu çaba niyeydi
Kimdi en mutlu,kimdi en yaslı
Kimdi en yoksul,kimdi en tahtlı,en bahtlı ?
Madem bütün mesele "olmak yada olmamak" tı
Ne içindi bu kadar telaş
Ödenen bedeller kime,
Tükenen ömürler niye
Ne oldu içimizdeki
Yaşanılası bir ülke hayaline?
Madem hayat böyle bir şeydi
Bu tasa,bu kadar mücadele niyeydi?

Boş salıncakta şimdi
Güller, çiçekler oturuyor çocukluğumuzun yerinde
Çocukluğumuz ki hatırlanır kimi zaman özlemle
Çocukluğumuz ki unutuldu o bahçelerde...
Ah bizim çok oluşumuz,
Ah bizim çocuk oluşumuz,
Ah bizim Don Kişot'luğumuz
Yeldeğirmenlerine meydan okuyuşumuz...
Değiştirme gayretimiz evreni,
Değiştirme gayretimiz kitapla,kalemle...
Daha iyi bir gelecek hayaliyle,
İçimizde sarsılmaz bir iyilikle,
Ah bizim Pollyanna hallerimiz
Olumsuzu olumlama,
Kötülüğü mağlup etme gayretimiz...

Boş salıncakta şimdi
Güller, çiçekler oturuyor ümidimizin yerinde
Ne o bahçeler var artık,
Ne inandığımız o kaleler,
Dünya kirlendi,
Gayret tükendi,
Yolu başka,yüzü başka,
İnsan başka bişey oldu şimdi,
Madem hayat böyle bir şeydi
Bu tasa,bu kadar mücadele niyeydi?