Bir Sır Verdim Gönlüme Şiiri - Cengiz Yaman

BİR SIR VERDİM GÖNLÜME

Bir sır verdim gönlüme, kimseye açma dedim,
Kırılırsa ses çıkar, sessizce kaçma dedim,
Her gelenin önünde yarayı saçma dedim,
Kanayan yer içimde, sar gizli gizli.

Felek yazı yazarken elim titredi benim,
Bir ömürlük sükûtu içim bitirdi benim,
Ne sevdadan geçebildim, ne kendimden eminim,
Adımı taş üstüne kaz, gizli gizli.

Göz gördüğü güzeli kendinden bilir bazen,
Gönül ateş içinde dumanı siler bazen,
Bir damla yaş düşer de denizi deler bazen,
Sanma ki boş ağlarım, gör gizli gizli.

Kimi aşkı bahçede açan gülden tanırmış,
Kimi bir çift bakışta ömrünü yar sanırmış,
Ben aşkı kaybedince can kendini ararmış,
Külümden haber alma, kor gizli gizli.

Ne taht istedim senden, ne bir cihan muradı,
Ne alkışta aradım gönlümün imdadı,
Bir tek “kal” demen vardı; o da yarım kaldı,
Yarım kalan yanımı sor, gizli gizli.

Gençliğim bir rüzgârdı, dağ başından savruldu,
Her sevincin alnına ince bir hüzün vuruldu,
Gülen yüzüm içimde kaç kez sessiz kırıldı,
Dışımda bahar açar, kar gizli gizli.

Ey gönül, çok konuşma; söz de yara kanatır,
Bir sükût var, insana bin mahşeri anlatır,
Kimi diri görünür de her gün içten kararır,
Toprağa varmadan da öl gizli gizli.

Ben nefsime yenildim, bazen kendimden geçtim,
Bazen bir yudum sabrı zehir bilerek içtim,
Hangi kapı kapansa, kaderimdir deyip seçtim,
Açılmayan kapıda dur, gizli gizli.

Bir anne duasında saklıymış bütün sabah,
Bir yetimin gözünde titrermiş arş ü dergâh,
Kul elinde ne var ki övünürsün her gün, ah?
Verileni kendinden bilme, gizli gizli.

Ne kuş uçar kanatla, ne dal meyveyle dolu,
Ne yol seni götürür, iznin yoksa o yola,
Bir “ol” derse bahara döner kışın soluğu,
Her nimeti sahibinden bil, gizli gizli.

Aşk dedikleri yalnız kavuşmanın adı mı?
Yoksa ayrılık denen ateşin imtihanı mı?
Bir kalpte iki dünya, bir ömürde bin anı mı?
Cevabı gözyaşında bul, gizli gizli.

Ben sevdim; dil söylemez, taş duysa dile gelir,
Ben yandım; gece susar, ay iner de kül eğilir,
Ben sustum; suskunluğum mahşer gibi dirilir,
Duymayanın kalbine vur, gizli gizli.

Yaş kemale erince anladım bu hikmeti,
Giden sadece insan değilmiş, bir niyeti,
Her kayıp öğretiyor varlığın kıymetini,
Eksilerek çoğalır kul, gizli gizli.

Bir gün sorarlarsa “Bu yolcu niçin yandı?”
Deyin: Her susuşunda bin feryadı saklandı,
Ömrü kendi içinde yıkıldı da dayandı,
Mezarımı gönüllere kur, gizli gizli.

Son sözüm şu dünyaya: Ben geçtim, sözüm kalsın,
Kırılan her yüreğe bir parça közüm kalsın,
Yaman der ki: Bu sır da gönüllerde saklansın,
Adımı söylemeyin; şiir gizli gizli.

Cengiz YAMAN
15.05.2004