Karanlık...
Sadece sen,
ve bu yorgun kalp.
Aynalarda bana bakan yabancı bir yüz,
Gülümsüyor ama ruhu paramparça, dümdüz.
Kaçtığım her sokak dönüp sana çıkıyor,
Bu aidiyetsizlik içten içe beni yıkıyor.
Nefes almak değil bu, sadece hayatta kalmak,
Zehirli bir döngüde her gece sana uyanmak.
Ne ileri gidebildim, ne de geride durdum,
Kendi ellerimle kendime bu tuzağı kurdum.
Şimdi ritim yavaşlıyor, kesiliyor nefes...
Bütün dünya dursun, sadece beni dinle ve ses!
Bir, iki, üç, sus!
Yok bu zehirli alevden bir kaçış bana!
Küllerim savrulsa da hapsoldum sana!
Bir yorgun kalp, bir sahte, karanlık liman,
Olmuyor ne yapsam, geçmiyor bu acımasız zaman!
Söküp atamam seni kanayan damarlarımdan!
Kurtar beni bu dipsiz, bu dipsiz boşluktan!
Gözlerinde kaybolmak en büyük hatam,
Seninle var oldum, seninle bitti dünyam.
Kırık dökük camlar üstünde yürüyorum yalınayak,
Alıştım acıya, canım yanmıyor artık uyanarak.
Gölgen bile yetiyor beni dipsiz kuyuya itmeye,
Gücüm kalmadı inan, tek bir adım daha gitmeye.
Ne seninle yaşıyorum,
ne de sensiz ölebiliyorum...
Bu çelişki denizinde her gün, her gece boğuluyorum.
Bir damla umut aradım o soğuk ellerinde,
Ben kendi sonumu yazdım, senin zehirli sözlerinde.
22.05.2002
Cengiz YAMAN
Kayıt Tarihi : 20.05.2026 14:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Dipsiz Kuyu”, 22 Mayıs 2002 tarihinde, insanın kendi içinde kaybolduğu bir gecenin sessizliğinde yazıldı. Bu şiir; bir aşkın yalnızca sevgi değil, bazen insanı içine çeken karanlık bir boşluk hâline gelişini anlatır. Şair, kaçmak istedikçe aynı yere dönen, unutmak istedikçe daha derine batan bir ruh hâlini dizelere taşır. Aynadaki yabancı yüz, kırık camlar, zehirli alev ve dipsiz kuyu imgeleri; dışarıdan yaşayan ama içeride yavaş yavaş tükenen bir kalbin izleridir. Bu şiir, bir kişiye duyulan aşktan çok, o aşkın insanda bıraktığı esareti anlatır. Sevmenin bazen kurtuluş değil, insanın kendi elleriyle kurduğu bir tuzak olabileceğini acı bir dille hissettirir. “Dipsiz Kuyu”, unutulamayan bir sevdanın değil; unutmaya çalışırken insanın kendini kaybetmesinin şiiridir. 22.05.2002 Cengiz YAMAN
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!