Görünmez olacağım

Öyle ağırlık var ki üstümde...
Yılların yorgunluğu yavaş yavaş
Çöküyor gözlerime.
Sırtımda taşıdığımm yüklerin izi var.
Kimsenin bilmediği savaşlardan çıktım ben.
Zaferim olmadı belki,
Ama her yenilgim biraz daha büyüttü sessizliğimi.
Ömrüm,
Kimsenin duymadığı bir çöküşün
Sessiz yankısı oldu.
İçimde, zamanı bile yaşlandıran
Bir yorgunluk büyüyor.
Saatler ilerliyor,
Ama ben aynı gecenin içinde
Durmadan eksiliyorum.
Ne uyku yetişiyor göz kapaklarıma,
Ne sabahlar içimdeki karanlığı dağıtabiliyor.
Güneş doğuyor,
Fakat bana hiç uğramıyor.
Aynaya her baktığımda,
Yüzümden önce yorgunluğumu görüyorum.
Gülüşlerim çoktan eski bir fotoğrafın
Solmuş köşelerinde kaldı.
Konuşacak kelimem var,
Ama sesim, boğazımda yıllardır kiracı.
Her sustuğum cümle,
İçimde yeni bir duvar örüyor.
Bazen düşünüyorum...
İnsan gerçekten yaşlanıyor mu?
Yoksa taşıdığı acılar mı
Önce saçlarına, sonra ruhuna ak düşürüyor?
Ve en acısı...
Kimse omuzlarındaki yükü görmüyor.
Herkes yürüyüşüne bakıyor,
Ama dizlerinin neden titrediğini
Kimse sormuyor.
Ben yoruldum...

Hep güçlü görünmekten yoruldum.
Bir gün olur da sessizce kaybolursam,
Beni aramayın.
Çünkü ben bir yere gitmeyeceğim...
Sadece yıllardır taşıdığım yükün
Altında yavaş yavaş görünmez olacağım.