Görmesem eksileceğim

Dayanılmaz, içimi paramparça eden bir hasret var içimde.
Seni görmeyi çok isteyip ama görünce de ayakta duramayacak kadar acılı bir yürek var.
Vücudumu taşıyamayan ayaklarım, tüm ağırlığını yaşayan bir kalbim, başımı döndüren senin sesin…
Ve ben her seferinde şunu düşünüyorum:
İnsan birine bu kadar nasıl bağlanır?
Bir ses, bir bakış, bir yokluk…
nasıl olur da insanın bütün dengesini alır?
Gelsem…
sana doğru yürümek bile zor,
çünkü içimdeki sen, benden önce varıyor oraya.
Ben daha adım atmadan, kalbim çoktan teslim oluyor.
Ama sonra duruyorum.
Çünkü biliyorum…
bazı gelişler insanı iyileştirmez,
daha çok açar içindeki yarayı.
Belki de bu yüzden
seni görmekle seni taşımak arasında sıkışıp kaldım.
Görsem düşeceğim,
görmesem eksileceğim.
Ve en kötüsü ne biliyor musun…
Ben bu hasreti sevmeyi bile öğrenmişim.
Çünkü o bile senin bir parçan gibi geliyor artık.
Ama yine de içimde tek bir şey var:
Adını her düşündüğümde büyüyen bir eksiklik…
ve o eksikliğin içinde
hiç bitmeyen bir “gel” duygusu.