Gönül Deymediyse Şiiri - Bahtiyar Cm

Eğer o yangın yerine dönmüş gönül değmediyse mürekkebe,yazdığım, mühürlediğim her kelime biraz öksüz, biraz eksik kalıyor demektir.Harfler kâğıdın üzerinde dimdik duruyor belki.Ama ben, kendi içimin o darmadağın koridorlarında kaybolmuşum.Elim yazıyor, kalem ilerliyor, fakat ruhum hep o bir adım geride, o eşikte çakılı duruyor.Gözyaşının tuzu değmeden süzülen her kelime,hiçbir kalbe tutunamadan havada asılı kalıyor öylece.Bazı cümleler var ki, daha ilk harfinde nefesi kesiliyor, daha doğarken susuyor.

Bu gece, konuşmanın o ağır yükünü taşımak her zamankinden zor.Sussam, sustuğum o uçsuz bucaksız boşlukta, aslında daha çok şey anlatıyorum dünyaya.Mürekkep akıyor, kâğıt doluyor, ama ben kendi içimin o durgun suyunda yerimde sayıyorum.Gece, sanki ucu bucağı olmayan bir gurbet gibi uzuyor önümde.Uykum gelmiyor, yarım bırakılmış o sancılı cümleler,başımın üzerinde sahipsiz gölgeler gibi dönüp duruyor.

Bazı kelimeler var, bilerek sustum, inadına yazmadım onları.Çünkü biliyorum, eğer o harfleri bir araya getirsem, kendi enkazımın altında dağılırdım.İnsan en çok, bir türlü söyleyemediği, boğazında düğümlenen yerde kendine kapanıyor.İşte tam o noktada, dünya ile arasına aşılmaz duvarlar örüyor.

Yazdığım her satır, aslında bir vedanın taksit taksit ödenmesi gibi.Her harf biraz daha hafifletir sanıyordum omuzlarımdaki bu kadim yükü.Oysa kâğıda dökülen her sitem, içeride yeni bir uçurum açıyor.Kelimeler dışarı çıktıkça, ben kendi içimin o ıssız derinliğine daha çok gömülüyorum.Parmak uçlarımda sızlayan bu soğuk mürekkep,kalbimin o en sıcak yerinden çalınmış birer itiraftır aslında.Ama ne kadar yazarsam yazayım,o asıl yangın hep mahrem kalıyor.

Biliyorum, bazı yaralar vardır ki, hiçbir alfabe onları sağaltmaya yetmez.Noktayı koysam, cümle biter.Ama o dinmeyen uğultu bitmez içimde.Zamanın bu kör noktasında, bir gölge gibi kendi eksikliğimin peşine düşmüşüm.Tamamlanmak değil derdim.Sadece bu yarım kalmışlığın içinde dürüstçe durabilmek.Bu şiir, başladığı gibi kimsesiz.Bittiği yer ise bir uçurumun kenarı.Yazılmayan o son kelimeyi,şimdilik nefesimde saklıyorum.Çünkü bazı hakikatler, ancak sustuğun o derin boşlukta tamama erer.