Gözlerindeki Uçurum Şiiri - Bahtiyar Cm

Şimdi cehennemin ortasına düşmüş bedeniminçırpınışlarını izliyorum gözlerinde.Anlamını yitirmiş sebeplerin anlamsızlaştığı,sözlerin kifayetsiz kaldığıbir bilinmezliğin tam ortasında,boynuma geçirdiğim o son ilmeğinaz sonra nefesimi alacağını ve seninnefesinden yoksun kalacağımı bilecek kadar Araftayım.

Gitmekle kalmak arasındakararsızlığımı sorguluyorum hâlâ,senin gözlerinde çaresizce.

Zamanın sustuğu o keskin ilmekte,ne bir adım ileriye, ne bir adım geriye.Ayağımın altındaki dünya hızla kayarken,geriye yalnız senin o soğuk sessizliğin kalıyor.Kendi ellerimle ördüğüm bu düğümde,son bir çığlık gibi boğuluyor heceler.

Sorgular bitti, sebepler hükmünü yitirdi.Şimdi odada yalnız hükmün soğuk sessizliği var.Bakışlarındaki o uçurum beni çağırırken,son nefesimi bu vedaya bırakıyorum.Söylesene, bu yangından kim sağ çıkabilir?Ben senin gözlerinde usulca kül oluyorum.

Göz kapaklarımda ağırlaşan bu son sahne,sanki bir infazın sessiz şahitleri gibi.Hüküm giymiş bir ruhun çaresizliğiyle,sana doğru atılan adımların hepsi geri dönüyor.Şimdi avuçlarımda kalan son nefes,senin soğuk teninde bir sığınak arıyor.

Artık ne bir yalvarış, ne bir pişmanlık.Yalnızca bu karanlık koridorun uğultusu.Zaman bitti, perde yavaşça iniyor.İçimde sessizce büyüyor ölüm korkusu.Ve ben, kendi yarattığım bu karanlıkta,son nefesimi senin adına bırakıyorum.