Gömülü Baharlar Şiiri - Mustafa Alp

topraktan fışkırıyor yine bahar
ama ben sevinemiyorum be agop
içimde hala kışın ayazı,
toprağın altına bıraktıklarım üşüyor çünkü

öyle çiçek möçek işi değil bu,
öyle papatya koparıp seviyor sevmiyor meselesi hiç değil
benimkisi biraz daha derin,
biraz daha çamurlu, biraz daha suskun

toprağa gömdüm ben bazı baharları
adlarını bile anmaya kıyamadığım
bir gülüş vardı mesela,
şimdi mezarı bile yok, sadece hatırası çürür içimde

bir ses gömdüm,
gece yarıları kulağıma değen
şimdi rüzgar esince sanıyorum ki o,
ama değil işte .rüzgar da yalancı

bir çift göz bıraktım toprağın koynuna
bahar gelince açar sanmıştım
açmadı.
demek ki bazı bakışlar da çürüyormuş

herkes diyor ki.
bak, ağaçlar yeşerdi, kuşlar döndü
iyi de ben kimi çağırayım şimdi?
benim beklediklerim dönmüyor ki hiçbir mevsimde

bahar dediğin biraz umut değil mi zaten?
e bende o da yok işte
benim baharım,
toprağın altında kaldı

üstüne çiçekler açtı diye
unuttum mu sanıyorsun?
yok be.
ben her çiçekte biraz daha hatırlıyorum

bir çiçek kokusu vurunca burnuma
içim sızlıyor,
sanki biri mezar taşına yaslanmış da
adımı fısıldıyor gibi

sevinemiyorum işte
zorla güldürmeye çalışmayın beni
benim gülüşüm de gömülü bir yerde
henüz yerini kimse bulamadı

topraktan fışkıran her yeşillik
bana biraz ölüm hatırlatıyor
çünkü ben biliyorum
toprak sadece büyütmez ,saklar da

ve ben çok şey sakladım orada
çok şey.

o yüzden kusura bakmayın
bahar gelmiş, hoş gelmiş de
benim içime uğramadı bu yıl da

çünkü ben
toprağa gömdüğüm
baharlar oldukça.

sevinemiyorum.