Göğün Dili Şiiri - Mustafa Alp

23 Mart’ta gökyüzü konuşur sessizce,
bulutlar harf olur, rüzgar cümle.
bir hikaye anlatır bize,
görmesini bilen gözlere.

bir damla yağmur düşer toprağa,
sadece su değildir aslında,
bir haber taşır uzaklardan,
bir dengenin, bir düzenin parçası.

rüzgar eser usul usul,
bazen ninni, bazen uğultu,
bir nefes gibi dolaşır yeryüzünde,
görünmez ama hissedilir dokunuşu.

güneş doğar her sabah yeniden,
bir umut gibi yayılır ufka,
ısıtır, aydınlatır, anlatır bize,
hayatın döngüsünü usulca.

kar taneleri düşer sessiz,
her biri başka bir hikaye,
soğuğun içinde saklıdır,
saflığın en ince hali.

işte meteoroloji der ki bize,
hiçbir şey tesadüf değil bu evrende,
her bulut, her rüzgar, her yağmur damlası,
bir hesap, bir denge içinde.

insan bakar bazen sadece göğe,
ama gök de bakar insana,
biz ne kadar anlarız doğayı,
doğa da o kadar anlatır kendini bize.

fırtınalar kopar bazen ansızın,
bir uyarı gibi çarpar kapımıza,
dengeyi bozarsan eğer, der gibi,
bedelini ödersin zamanla.

kuraklık bir sessizliktir aslında,
en ağır çığlıkların saklı olduğu,
toprak susar, gökyüzü bekler,
insan ise anlamaya çalışır geç kalmışlığı.

ama umut hep vardır ufukta,
bir yağmur bulutunun gölgesinde,
bir bahar sabahının serinliğinde,
bir çocuğun göğe bakan gözlerinde.

meteoroloji sadece hava değildir,
bir ilimdir, bir rehberdir aslında,
doğayı okumaktır satır satır,
gökyüzünü anlamaktır derinliğine.

23 Mart bir hatırlatmadır bize,
bu büyük düzenin bir parçasıyız diye,
korumak gerek her nefesini dünyanın,
çünkü biz de onun içindeyiz.

ey gökyüzü, anlatmaya devam et,
biz dinlemeyi öğrenelim yeter ki,
her rüzgarda bir mesaj var,
her yağmurda bir hayat saklı.

ve biz.
yeryüzünün misafirleri,
göğün dilini çözmeye çalışan,
küçük ama umut dolu yolcularız.